Εξωμήτριος κύηση

Εξωμήτριος κύηση δεξιάς σάλπιγγας. (λαπαροσκοπική εικόνα).

Εξωμήτριος κύηση είναι η εγκατάσταση του εμβρύου σε θέση εκτός του ενδομητρίου (συνήθως στη σάλπιγγα). Μπορεί να συμβεί μετά από αυτόματη σύλληψη σε ποσοστό 1-1,5% (Lesny P. et al, 1999). Στα προγράμματα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής το ποσοστό αυτό είναι λίγο μεγαλύτερο. Ο όρος έκτοπος θεωρείται προτιμητέος διότι καλύπτει και την πιθανότητα εμφύτευσης στον τράχηλο της μήτρας ή στο μητριαίο τμήμα της σάλπιγγας.

Ανάλογα με τη θέση εμφύτευσης του ζυγώτη διακρίνουμε:

  • Σαλπιγγική κύηση (περίπου το 99% των έκτοπων κυήσεων με εμφύτευση στη μια ή εξαιρετικά σπάνια και στις δύο σάλπιγγες). Η εμφύτευση του ζυγώτη μπορεί να γίνει σ’ ένα από τα τέσσερα τμήματα της σάλπιγγας οπότε αντίστοιχα διακρίνουμε: διάμεση (3%), ισθμική (25%), ληκυθική (55%) και κωδωνική (17%). Τα αίτια μπορεί να είναι μηχανικά, λειτουργικά, ή άλλα.
  • Ωοθηκική κύηση: Η εμφύτευση γίνεται στην ωοθήκη και ανευρίσκεται σε συχνότητα 1:7000.
  • Κοιλιακή κύηση: Η εμφύτευση γίνεται στο περιτόναιο ή στο έντερο εξ αρχής ή μετά αποβολή του κυήματος από τον κώδωνα της σάλπιγγας (δευτεροπαθώς). Ανευρίσκεται σε συχνότητα 1:8000.
  • Τραχηλική κύηση: Η εμφύτευση γίνεται στον ενδοτράχηλο και ανευρίσκεται σε συχνότητα 1:8000.
  • Ταυτόχρονα ενδομήτρια και έκτοπη (συνήθως σαλπιγγική) κύηση. Η εμφύτευση των ζυγωτών γίνεται και στη μήτρα και σε μια άλλη θέση (συνήθως σάλπιγγα). Πρόκειται για μια αρχόμενη πολύδυμη κύηση που είναι σπάνια (1 στις 10.000 κυήσεις) και απαντάται συχνότερα στα προγράμματα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής απ’ ότι στη φυσική σύλληψη.

Η διάγνωση γίνεται έγκαιρα και πρώιμα, (6η εβδομάδα κυήσεως), καθώς στο πρώτο υπερηχογράφημα που γίνεται 14 ημέρες μετά τη θετική δοκιμασία κυήσεως συνήθως προσδιορίζεται με ακρίβεια η θέση ανάπτυξης του εμβρύου.

VIDEO: Έκτοπος κύηση δεξιάς σάλπιγγας. Σαλπιγγοτομή, αφαίρεση του κυήματος και διατήρηση της σύστοιχης σάλπιγγας.

Στο παρελθόν η διάγνωση της εξωμητρίου κυήσεως βασιζόταν σε συμπτώματα πριν τη ρήξη της σάλπιγγας που περιελάμβαναν καθυστέρηση εμμήνου ρύσεως, πυελικό άλγος και κολπική αιμόρροια και συμπτώματα μετά τη ρήξη της σάλπιγγας που περιελάμβαναν οξύ πόνο και σημεία εσωτερικής αιμορραγίας με περιτοναϊκό ερεθισμό. Σήμερα η διάγνωση είναι εύκολη με τον συνδυασμό των επιπέδων της β-χοριακής γοναδοτροπίνης και του κολπικού υπερηχογραφήματος.

Εξωμήτριος κύηση δεξιάς σάλπιγγας. (λαπαροσκοπική εικόνα).

Η εξωμήτριος σαλπιγγική κύηση αντιμετωπίζεται σήμερα πλέον με λαπαροσκοπική χειρουργική επέμβαση, η οποία θεωρείται στις μέρες μας η θεραπεία εκλογής για την αντιμετώπισή της. Η παραδοσιακή λαπαροτομία με αφαίρεση της σάλπιγγας ανήκει στο παρελθόν, συγκεντρώνοντας ελάχιστες και από πολλούς αμφισβητούμενες ενδείξεις. Η χειρουργική αντιμετώπιση της σαλπιγγικής έκτοπης κυήσεως μπορεί να γίνει με:

  • Διατήρηση της σάλπιγγας (σαλπιγγοστομία). Στην περίπτωση αυτή γίνεται επιμήκης τομή στη σάλπιγγα με laser CO2 και ακολουθεί αναρρόφηση του κυήματος. Η σάλπιγγα ελέγχεται για ενδεχόμενο αιμορραγίας, ενώ τα χείλη συνήθως κλείνουν μόνα τους χωρίς ράμματα. Σκόπιμος θεωρείται ο έλεγχος β-χοριακής γοναδοτροπίνης μετά μία εβδομάδα και πλέον.
  • Αφαίρεση της σάλπιγγας (σαλπιγγεκτομή), εφαρμόζεται όταν υπάρχουν ενδείξεις για την εκτομή της, όπως π.χ. ρήξη ή μεγάλη διάταση του τοιχώματος της σάλπιγγας.

Για την αντιμετώπιση της έκτοπης κύησεως έχει προταθεί υπό προϋποθέσεις και φαρμακευτική αγωγή με χρήση μεθοτρεξάτης, είτε ενδομυϊκώς, είτε με έγχυση στον έκτοπο εμβρυϊκό σάκο υπό υπερηχογραφική ή λαπαροσκοπική καθοδήγηση. Περισσότερες ενδείξεις εφαρμογής της συγκεντρώνουν η διάμεση, η τραχηλική και η κοιλιακή (προκειμένου να υποστρέψει ενωρίτερα ο πλακούντας, ο οποίος στις περιπτώσεις αυτές δεν αφαιρείται λόγω του κινδύνου πρόκλησης μεγάλης αιμορραγίας).

Δείτε ακόμη: Αντιμετώπιση εξωμητρίου κυήσεως